Özünə, həyatına təəssüf hissi nevrotiklərə xas olan dağıdıcı emosiyadır. Çox vaxt insanlar özlərini yalnız öz mənfəətləri üçün alçaltmağa meyllidirlər.
"Medicina" xəbər verir ki, həkim – psixoloq Mixail Labkovskiy bu emosiyanın təsirindən danışıb.
"Elə insanlar var ki, heç vaxt hər şey yoluna getmir. Kədər üçün görünən səbəblər olmasa belə, onlar yenə də özlərini çox bədbəxt hiss edirlər. Bu barədə ətrafdakı hər kəsə danışmağı sevirlər.
Həkim əlavə etdi ki, ağlamağı və ya kədərlənməyi qadağan etmək yaxşı əlamət deyil, duyğuları boğmaq pisdir. Bununla belə, "mən nə qədər kasıb və bədbəxtəm, niyə hamı məni incidir" vəziyyətinə düşməməlisiniz. Özünə təəssüflənmədən harada böyüdüyünü anlamağa çalışmaq daha yaxşıdır.
Ən çox daxili ədalətsizlik hissi stressə cavab olaraq ortaya çıxır. Məsələn, iş yerində qışqırırsan. Belə bir vəziyyətdə qıcıqlanma, ağrı hiss etmək, bəlkə də beyninizdə "qoyunun" necə bir patron olduğunu düşünmək tamamilə təbiidir. Sağlam bir insan üçün hər şey bitdi. Vəziyyəti yaşayacaq, ondan nəticə çıxaracaq və problemi buraxacaqsınız.
Ancaq nevrotiklər üçün işlər bir az fərqli işləyir. Beynində bu epizodu dönə-dönə təkrarlayacaq, müdirin sözlərini düşünəcək və boğulacaq. Halbuki, özünə acımaq psixikaya zərər verən dağıdıcı emosiyadır. Onun arxasında "Mən çox axmaqam", "Uğur qazana bilmərəm", "Daha yaxşısına layiq deyiləm" kimi rəftarlar gəlir.
Rəhbərinizlə mübahisə etdikdən sonra düşünmək normaldır: "Bu, xoşagəlməzdir, amma onun bəzi problemləri olmalıdır, mənim bununla heç bir əlaqəm yoxdur." Davamlı olaraq özünüzü daxildə tənqid etmək və pis işçi olduğunuzu və bu cür rəftara layiq olduğunuzu düşünmək normal deyil. Düzdür, istədiyiniz kimi işləmirsiniz, amma bu hələ o demək deyil ki, sizə qışqıra bilərlər.
Özünü tənqid etmək, sadəcə, psixikanın müdafiəsidir. Bu qorunma aradan qaldırılsa, özünüz üzərində işləməli olacaqsınız və çox vaxt bunu etmək istəmirsiniz. Bu, ikinci dərəcəli fayda hadisəsidir. İnsan sanki özünü tənqid edir, amma əslində özünü aşağılamaq onun üçün faydalıdır".